در این بیتابی حس نمیدانم
و در اوج ندانستن به حکم زندگی و مرگ
در ادراک سکوت و سوزش درد ندانستن
من از احساس می ترسم . . .
در این غم نامه های ساکت و خاموش
و تکرار مکرر کارهای بی نصیب و اجر
من از احساس می ترسم . . .
من از مرگ و غم رفتن نمی ترسم
من از ترس جدایی بر خودم هرگز نلرزیدم
من از این زندگی هرگز نترسیدم
من از این رنج و درد و سوختن های مکرروار
من از این ها نمی ترسم
. . .
در این تکرار بودن ها
در این ماندن . . . در این بودن
در این بودن به نام زندگی و درد
من از احساس این بودن
من از احساس این ماندن
من از هم بودن و ماندن
می ترسم
. . .
+ نوشته شده توسط محبوبه در شنبه 24 آذر1386 و ساعت
7:8 بعد از ظهر |